Bu aralar bir acayip bir çöküntü bir yalnız olduğumu hissediyorum…
Hayattan tat alamıyor hayata bakış açımın değiştiştiğini görüyorum. Neden böyle bir hallere girdim tahmin edebiliyorum ama kesin bir düşüncem yok. İçimdeki Allah korkusu olmasa çoktan günahların şehrine girmiştim bile yalnız hissediyorum kendimi Önceden ne güzel çevremde dostlarım var diyodum şimdi ise o kadar yalnızımki anlayamıyorum. Ozaman lar iyi günlermizdi herkes yanımızdaydı şimdi kimsecikler yok yanımızda işte insanoğlu menfaatsiz iş yapmıyor dostlukta bile menfaatler arıyor (Raci Tarif ettiğin gibi bir menfaat değil) ama insan hayatın acılarını bu yaşta tatması erken bir tecrübe oluyor ve geleceğe daha tecrübeli bakışlarlar da bakmamı sağlıyor.
Bu haftalarda da Raciyle pek bir iyi olduk öyle muhabbetler ettik ki acayipti ne güzel oluyor insanın akıllı muhabbetler etmesi biz hep dalgalarla ettik muhabbetimizi. Eski arkadaşlardan haber de alamıyorum kim nerde okuyor kim ne iş yapıyor hanginiz askere gittiniz hanginiz evlendiniz kimin çocuğu oldu vs… hiç haberim yok dün öğrendim de ilk okuldan bir arkadaş evlenmiş hemde bizim sınıf arkadaşıyla pek bir şaşırdım hadi ya olaylarına girdim yane…
Neyse hayatın cilveleriyle birlikte yaşamaya çalışıyor bu aralar zor günler geçirdiğimi belirteyim dedim bayadır yazı yazmamamın sebebi işte bu durumlar bilmiyorum siteyi sürekli takip eden varmı ama yazıyorum işte…